Kapalı gül goncası gibiydi tebessümleri

Kapalı gül goncası gibiydi tebessümleri

Ben onu tanıdığımda on yılı kayıptı

Oysa ben kayıp ömrümü arıyordum

Gölgemize sığınan bedenlerimize baktım

Sürekli bir akşam hüznü vardı içimizde

Biliyordum karşılıksız sevdikçe ikimiz

Sonumuz kötü olacaktı ,

Ölümü uzatacaklardı

Sevgiliye sakladığımız yataklarımızın diğer yarısına

Kapalı gül goncası gibiydi tebessümleri

Dudakları karanfil gibi kokuyordu

Ve ağzı ağzımın içindeydi

Dudaklarından dudaklarıma nikotin serpmişti

Hala onun sarhoşuydum belki de

Yeni boy vermiş yonca gibiydi

Uzadıkça güzelleşiyordu bakışları

Ve yoncalar en uzun olduklarında kesiliyorlardı

Bu sebepten di ona kesilişim

Onsuzluktan ıslanan gözlerimi kurutmak için

Rüzgara çıkarıyordum kendimi

Nasıl ki bir ağacın yaprakları birbirine dokunur

Tenlerimiz birbirine öyle değiyordu

Hasırdan örülü yalnızlıktı ayrılık

Bir atmacayı büyütür gibi büyütüyorduk

Geceyi uğurlamaya gelen aydınlığa baktım

Sesinin duruluğundan utanıyordu

Islanma dediği

Sesinden ıslanıyordum

Nerede olursam olayım

Sesi hep beni bulsun istiyordum

Dünümü

Bugünü güzel kılan varlığıydı

Yaşadığımız hayattı

Ölümü yaşanmamıştık ki bilelim

Ben görmüyordum ya

Sanıyordum ki

Elleri…

Gözleri…

Dudakları…

Bir yerlerden bir şiire giriyorlar

Çocuktuk daha

Çokta zengindik

Büyüdükçe tükendi hayal sermayemiz

Olgunluk bedenlerimize bir ur gibi sessizce yerleşiyordu

İnsanlar uyurlarken ben onu dolaşmaya çıkardım

İstemediğimiz bir yaşama parmak bastırılmış

Gemsiz ve eğersiz bir ata bindirilmiştik

Düşe…bine…

Yatağa gire çıka büyütmüştü hayat bizi

Nasıl ki yapraklar öteki yüzünü bilmez

Bu yüzden sırtını dönemez rüzgara

İstemediğimiz yaşama sırtımızı dönememiştik bir türlü

Ama biz yürekten seviyorduk

Yürekten sevmeyeni isteyerek öpmezdik ki

Bu sebeple patladı gözlerimize sakladığımız sevgi

Ey hayat

Sevgilinin sesini emdirdiğin yeter

Bize dudaklarımızı göster artık

Bekir Kale Ahıskalı

2008

Sinhare 48

Bende sensizliğin sessizliği var

Yıllar sonra ellerimi ellerine alacaksın belkide
Birden bırakıvereceksin
Ellerin… ellerin diyeceksin
Ellerinde ihanetin soğukluğu var


Sonra gözlerini gözlerime mıhlayacaksın belkide
Birden başını eğeceksin
Gözlerin… gözlerin diyeceksin
Gözlerinde ellerin bakmışlığı var


Yutkunacağım konuşamayacağım belkide
Kilitlenecek dilim çözemeyeceğim
Sözlerin… sözlerin diyeceksin
Sözlerinde ölümün sessizliği var

Sonra sen tam gidecekken sesleneceğim
Ne ellerimle ne de gözlerimle ihanet etmedim
Suskunluğum
suskunluğum şeyden diyeceğim
Anla işte Sinhare
Bende sensizliğin sessizliği var





Bekir Kale Ahıskalı
Kasım 2008
Sinhare 47

Sen gidersen sinhare

Sen gidersen sinhare


Sen gidersen sinhare takvimler durur. Zamanın kalbi parçalanır. Sen gidersen sinhare ben kendi gözyaşımda boğulurum. Diyeceksin ki hiç gelmedim ki hayır sinhare sen hep vardın içimdeydin.


Şimdiye kadar hayatı biryerinden yakalamaya çalışmadım. İlk defa yüksek bir dağın etkelerinde sevdalandım bir zaman parçasına.
Benim için ilkti sen varsan herşey var demek. İlkti sensizlik diye bir zaman kavramının olmayacağını kabullenmek. Gözbebeklerimde büyüyün sevgili; gönlümden çıkıp karşıma dikilmiştin de ben ne yapacağımı bilemez olmuştum.

Sana dokunmasın diye asi rüzgarlar kendimce önlemler almaya çalıştım. Koca bir dağın etrafına sesszice çığlar ördüm. Etrafında her ne varsa yakalayıp sorgulamak ve zararsız olduklarında emin olmaya çalıştım.

Ellerim parçalanmadı belki ama gönlüm o kadar incindiki sinhare. O kadar incindi ki şimdi amaçsız amaçlılığımla boğulup gidiyorum.

Ben gidersem sinhare gün biter, ertesi gün yeniden başlar senin için. Hep öyle oldu değil mi? Ama sen gidersen sinhare takvimler durur.

Zamanın şavkı vurur geleceğin üstüne. Amacımı almadan gitmek en iyisi belkide. Nasılsa biz hep geçmişten konuştuk. Ne anı yaşayabilik ne de yarını hesaplayabildik. Aralıkta aralandı bu kapı. Şimdi asi rüzgarları ben bile tutamam belki. Seni seviyorum.



Bekir Kale Ahıskalı
Lebibeye Mektuplar 191
Sinhare